साहित्य

अचेल साँढे बहुलाएको छ

  एउटा साँघुरो र हिले डोरेटो अर्काले कोरिदिएको राज गर्दैरहेथ्यो धेरै कालसम्म हाम्रो गाउँमा कहिले चिप्ल्याएर हिलोले कहिले दुखाएर ढुङ्गाहरूले […]

कात्रो, कविता : निलिमा पुन

कात्रो किनेर राख्नु मेरी आमा म एकसरो कपडामा घर बाहिर निस्किएकी छु घाँसदाउरा गर्दा बनमा एक्लै हुन्छु स्कुल जाँदाआउदा बाटोमा […]

कविता,यो हात बाँध्ने बेला होइन : सुनील कुमार पौड्याल

भीरबाट पहिरोले घिसार्दै ल्याएर
एउटा ढुङ्गालाई गुम्लुङ्ग आफ्नो पछ्यौरीले
घाँटीसम्म छोपेर हिलो र धूलोले
राहत बिसाएको थियो
गाउँलेले बडो जतन र माया दिएर त्यसलाई
गाउँ किनारमा राखेर
धूलो र हिलो धोई पखाली पुछपाछ गरेर
कहिले नबिग्रियोस् भनी
सक्कली पालिस पोतेर
उसलाई टलक्क टल्काए
उसलाई पूजा गरेर भगवान बनाए ।

ढुङ्गाको शिर हुँदैन
त्यसैले उसको दिमाग हुँदैन
भगवान बनेको दम्भले
समतलको माटोलाई थिच्दै थिच्दै
ओरालो लगाएर
उतातिरको गाउँलेले धकेल्दा
खुसी खुसी घस्रिदै
गाउँ जोगाएको बहानामा तिनलाई
अझै बढ्न दिएर
म भगवान हुँ भन्ने दम्भले
वरिपरिको बाली छरपष्ट पारेर
प्रगतिका डोबहरू छताछुल्ल पारेर
गजधम्म राजमार्ग छेकेर बसेको
अहिले गाउँलेहरूले बुझ्न थाले ।
फालिएको ढुङ्गालाई भगवान भनेर पूज्ने
केही गाउँलेहरूअहिले मर्माहत भएकाछन्
ढुङ्गा र भगवानको भेदमा चुक्न पुगेर
पछुताइरहेकाछन्
र त बाँकी गाउँलेहरू सँग मिलेर
अहिले त्यस ढुङ्गालाई उखेल्ने तरखरमा छन्
त्यसलाई खोप्दै खोप्दै
मरन्च्याँसे बनाउने चेस्टामा लागेका छन्
यस्तोबेला प्रगतिको बाधक
आश्रयदाताकै सर्वनाशक
त्यस मूढ ढुङ्गा टुक(याउने काममा
हामी पनि हात बढाऔं साथी
सबैले हात बढाऔं ।

कविता,उजाडिएको बस्ति : धनबहादुर थापा

उजाडिए बस्तिहरु ।
मुग्लान पसे युबाहरु ।
सुन्य भए घर गोठहरु ।
खै के भनु म , निसब्द छन मेरा ओठहरु।
मन मोहक सौन्दर्य आज
प्रदेशिको पर्खाईमा एक्लै टोलाई रहेछ ।
फर्क अब छिट्टै फर्क तिमि भनि बोलाई रहेछ ।
ए प्रदेशि तिमि फर्क भनि बोलाई रहेछ ।

खोला नाला छहरामा ।
भिर पाखा पहरामा।
घास पात लता लहरामा ।
हिउ फुल्ने टाकुराले ।
फुल फुल्ने आकुराले ।
नया युगको सन्देश बोकेर आउ तिमि भनिरहेछ ।

सङै हाँसौ सङै नाचौ पिरति पनि गाँसौ ।
भन्दै तिम्रै पर्खाईमा मुस्कुराइ रहेछ ।
यो उजाड बस्ति तिम्रै पर्खाईमा ।
एकोहोरो टोलाई रहेछ ।
तिमिलाई नै बोलाई रहेछ ।

कविता : म के गरुँ ?

वेदना पोखेर बरबराउ कि म,मनमै लुकाएर राखूँ
संवेदनहिनहररूको बिचमा म कसरी आँसु पाेखूँ
पिडामा झन पिडा थप्छन् कोही
रोदनमा मुस्कुराउछन्
भावना शुन्य यस्तो परिवेशमा
म कसरी ढुक्क हुँ ?

मेरो देश कहिले उभिएला ?

  -सुनील कुमार पौड्याल उहिले हाम्रो बाले भन्नुहुन्थ्यो धेरै भो हाम्रो देश सुतेको बिफरले जीउ नै थिचेको अब यो तंग्रिने […]

कविता: हाम्रा मामा

अगेनाको तिनखुट्टे ओदान त्यस माथि राखेर पकाउने ताप्के, ढिँडो मस्काउने फलामकै दाविलो, कोइला टिप्ने चिम्टा तिउन पकाउने कराइ आटो पकाउने […]

IME Remittance