मेरो देश: कविता

शकुनीहरुले सेकुवा बनाएको मेरो देश ।                                                                                                                                                           
  - डिल्ली अम्माई ।   
            – डिल्ली अम्माई
                                                                                                                                                                                       
 कायरोको एउटा गल्ली,
एउटा टुरिष्टसंग जम्काभेटमा
कुहिरेले सोध्यो, ‘तिमी कताको ?’
‘म नेपाली, तपाई ?’
‘नेपाल ? त्यो कहाँ छ ?’
पहिलो पल्ट सुने झैँ गम्यो
‘नेपाल चिन्दैनौ तिमीले ?’
‘कतै सुनेको हुँ की ! एकिन भएन’
उसले मेरो देशलाई नचिनेरै नकारेको हो वा
सुनेर पनि बिर्सेको हो
त्यो उसलाई पनि थाह छैन
मेरो देश ऊबाट लुकेकोमा
उसले अन्जान बनिदिएकोमा
मन खिलियो
धेरै दुख्यो
विश्वका अथाह मानिसले
मेरो देश किन चिन्दैनन् ?
त्यो इजिप्सियनले पनि चिनेन
किन?

मलाई क्यान्सरले झैं पोल्यो
म रन्थनिएँ  र गन्गनाउँन थालें
‘भाइ इजिप्सियन !
नेपाल गरिब अबस्य छ
तर धारामा कन्चन पानि बगी रहन्छ
पानीको के कुरा मेरो भाई !
खान्की अझै पनि किनेर खानु पर्दैन
हाम्रो शासक गतिलो भएन
लुट्नेहरुको राज अझै चलिरहेछ
त्यसैले मुलुक दरिद्र भयो
तर पाहुनाको लागि मनग्य छ
भोका छन् हाम्रा मान्छे
तर आँशु झार्दैनन यार भाई
सिस्नो उमालेर भएपनि
पाहुनाको सत्कार गर्छन
ए ! इजिप्सियन भाई !
शासकहरुले सेकुवा बनाएको मेरो देश
चिसो तर जिबन्त मासुबाट निस्केको धुवाले धुमिल छ
नागरिकहरुको अथाह पिडा बीच
मेरो देश मणि झैँ चम्किलो छ
चट्टान मन भएका शकुनीहरुको कुकर्मले
मेरो देश अर्ध चेत भै सके पनि
बिहानीपख दाँत देखाएर हाँस्न भुलेको छैन
शदियाैँदेखि चण्डालहरुले बिला लगाउँदा लगाउँदा                                                                                                                                          रक्ताम्मै मेरो देश                                                                                                                                                                               अस्तुबाट पनि ब्युझने हिम्मत गर्दै
मलाई बोलाए झैँ सुनिन्छ
तै पनि मातृ घातिहरुले
मेरो देशको अस्मिता मेट्न
नाना थरि बाजागाजा बजाउँदै
सभ्यताको कपडा खोल्दै छन्
आमाको मौलिक पहिचान खियाउदै छन्
अझै पनि मेरो देश
अत्यासको तुवालोभित्र
चम्किलोसंग मुस्काउदै छ
परचक्रीहरुको अतिक्रमण बिरुद्ध
घारमा माहुरीहरु झैं एकजुट हुँदै छ
ए ! इजिप्सियन भाई !
मेरो देश आत्माको गहिराईमा
खोच र भंगालाहरुमा पनि बाँच्न सिकेको छ
आफ्नै सन्तानहरुको बिश्वास घातमा पनि
अरुहरुको बीच हाँस्न सिकेको छ
ए ! इजिप्सियन भाई !
तिमी नेपाल जाऊ एक पटक
तिमीले सोचेको सपना भन्दा
 उज्यालो सम्झना लिएर आउने छौ
संसारका चम्किला मुल्यहरु भन्दा
अमुल्य उपहार लिएर आउने छौ
दुनियाका सम्झने नाम भन्दा
कता हो कता उचाइको हिमाल बोक्ने छौं
अरु सबै देश भुलेर मेरो भूमिको
हिमाली कस्तुरी हृदयमा बोक्ने छौ
नेपाल कहिल्यै भुल्ने छैनौ
ए ! इजिप्सियन भाई !
बाइ बाई !’
ऊ अझै सम्म उभिइरहेको थियो ।
IME Remittance